Takip ettiklerim

Biri de demiyor ki  ” aa Asya arkadaşım olur mu,sen uyu yorulmuşsun.Ben yazarım senin yazılarını güzelce.Sabah flasha atar,bırakırım. ”.

Bir haber aldı,üzüldü.Neden üzüldüğünü bilemedi.Üzülmemesi gerekirdi.Duyduğunda güldü,üzerine şakalar bile yaptı.Sersem gibi geçti zaman.Programlarını iptal etti.Arkadaşlarını aradı,gitmişlerdi.Bazen acımasızlık yüze kapanan yakın arkadaş telefonlarıydı.Aramak istedi,arayamadı.Onunla mı ki ? dedi.Karar veremedi.Bekledi,gelmedi.Kıyafetleriyle uyuyakaldı.Gömleğini seviyordu,kırıştı diye üzüldü.Hakkında düşünüldüğünden iyi değildi,biliyordu.Bir başka adamı çok üzüyordu.Onu mutlu edince,kendi üzülüyordu.Bir hayvan gibi yaşıyordu,kaldığı yerde.Eşyalarını yerden topluyor,çöplerini düzenli atmıyor,bunca pisliğin içinde nasıl hastalanmadan kaldığına sürekli şaşıyordu.Bir şeyleri biliyormuş gibi yapmaktan çok sıkılıyordu.Bazen durmak,bir şey konuşmamak istiyordu.Salak insanlardan nefret ediyordu.Bugün az kalsın katil oluyordu,asansördeki bir kızı öldürecekti.Onun konuşmasından ve iki yüzlü davranışlarından nefret etti.Bir daha görse üstüne atlardı.Bir daha görmemek için dua etti.Bir Tanrı’ya inanıyordu.Tanrı belki bugün onu affetti.Korktuğu şeyler vardı,cesur mu görünüyordu ? Arkadaşı öyle demişti,emin olamadı.Aynayla yaşamak istiyordu.İnsanlara nasıl baktığını,gülüşünü,mimiklerini merak ediyordu.Belki kendine hayrandı,kendini çok seviyordu.En güvendiği şey aklıydı.Muhtemelen bir şekilde onu kaybedecekti,buna inanıyordu.Gerçekten neye inandığını bilmiyordu.Dönüşüyordu,bir şekilde.Askerler savaşta dönüşürlerdi,bunu biliyordu.Artık mazluma eskisi gibi üzülemiyordu,herkesin acısını paylaşamıyordu.Övündüğü insanlığını kaybediyordu,biliyordu.Utanıyordu aslında sahip olduklarından ve olacaklarından.Uğruna dövüşmek istediği insanlardan biri olamayacaktı,bundan utanıyordu.Gün gelince ihanet mi edecekti,bilmiyordu.Keskin çizgilerini yontmak istemiyordu.Törpülendiğinin farkında mıydı ? Neye önem veriyordu en çok ? Ailesini anımsadı.Şansının başladığı yerdi ailesi.İnanıyordu,kötü şansı bir yerlerde birikiyordu.Karşısına çıktığında ne halde olacaktı,bilmiyordu.Bir kitabı bile sevemediği zamanlar oluyordu artık.Yazdıklarını okumayı bırak,yazmıyordu bile.Sorumsuz olmuştu.Sorumsuzluklarının farkındaydı insanların aksine.Yine de nasıl oluyor da bütün işler halloluyordu ? Doğmadığı,büyümediği memleketini özlediği oluyordu.Doğuluydu,doğulu olmakla gururluydu.Değişmek istemiyor,dönüşmek istemiyordu.Durdurması gereken bir dünya olduğuna inanıyordu.Hayalci değildi,suya yazı yazmıyordu.Bir şeylerin bitmesi gerekiyordu.Gülüyordu,gülecekti.Gülmek tiyatroda bile bir maskeydi.Ödeyemeyeceği bedellere karşılık arıyordu.Susuyordu.Gülüyordu.Yaşıyordu.